De Hollandse Herders
De Hollandse herdershond heeft maar een beperkte bekendheid, Ook in ons eigen land zijn er niet veel mensen die het ras kennen. Eigenlijk gek, voor een ras dat zoveel te bieden heeft. Maar de doorsnee
Hollandse Herderliefhebber wil dat graag zo houden. Een te grote populariteit doet maar zelden goed aan een ras en men kan nu de kwaliteit van de honden hoog houden.
Ontstaansgeschiedenis
De Hollandse Herdershond is een authentiek, oer-Hollands ras. Vroeger had men op het platteland van Nederland bij de herders en boeren een veelzijdige hond nodig. Een manusje van alles dat weinig eisen
stelde en aangepast was aan het harde en karige bestaan van die tijd. Uit die generatie is uiteindelijk ons ras "De Hollandse Herdershond" ontstaan.De Hollandse Herdershond behoort tot
de hoedende herdershonden. Hij loopt hoofdzakelijk naast de schapen en niet erachter (drijven), zodat de schapen in alle rust kunnen grazen.Herders hebben eeuwenlang honden voor de fokkerij
geselecteerd die bij de kudde respect afdwongen zonder de dieren te verwonden. Het was De Hollandse Herdershond is niet zo'n bekende hond en is dat nooit geweest,hoewel op honderden
landschapschilderijen, gravures en (foto)prentbriefkaarten uit de 19de en 20ste eeuw duidelijk herkenbare Hollandse Herdershonden in onveredelde vorm te zien zijn.
Uiterlijk
De Hollandse Herder is een middelgrote en vrij krachtig gebouwde hond. De schofthoogte van de reuen ligt tussen 57 en 62 cm, die van de teven tussen 55 en 60 cm. Reuen wegen gemiddeld 28 kg
en teven gemiddeld 23 kg. De Hollandse Herder is er in drie variŽteiten: de korthaar, de langhaar en de ruwhaar.De kleuren variŽren van zilver- tot goudgestroomd en bij de 
ruwhaar is ook blauwgrijs en peper-en-zout toegestaan
Naam
In de catalogus van de tentoonstelling in 1878 wordt voor het eerst melding gemaakt van (Hollandse herdershonden). Hiermee werd de basis gelegd voor een groot
misverstand, want men bedoelde eigenlijk " Nederlandse Herdershond". Deze honden kwamen het meest voor in Brabant, 't Gooi, in Drenthe, en op de Veluwe. En dus niet in Noord en Zuid Holland.
Op 12 juni 1898 vond in Utrecht de oprichting plaats van de Nederlandse Herdershonden Club. (NHC), die daarmee de oudste rasvereniging is voor een Nederlands ras. Men stelde de statuten vast,
evenals de raspunten. In 1960 volgde de laatste herziening van de raspunten, die betrekking had op de toegestane kleuren.
Onduidelijkheden
Lange tijd kampte de Nederlandse Herdershonden Club met grote problemen omtrent enkele onduidelijkheden. De eerder genoemde verwarring rond de naam van het ras, Hollandse Herder,
waarmee Nederlandse Herder bedoeld werd, gaf reden tot onduidelijkheid. Maar ook de naam van de vereniging zelf was (en is) verwarrend. Zo is het voor veel mensen niet duidelijk of het een vereniging
is voor alle herdershonden in Nederland, of een vereniging die zich slechts bezighoudt met de Nederlandse (Hollandse ) Herdershond. De onduidelijkheid met betrekking tot type (grootte, kleur, variŽteit) had
een afnemende belangstelling voor het ras tot gevolg Waren er aanvankelijk aan het einde van de negentiende eeuw, ongeveer 130 leden, twintig jaar later, was dat aantal teruggelopen tot 30 a 40. 
Al voor de eerste wereldoorlog kruiste men de korthaar in met Duitse Herders
Dit werd de Hollander bijna fataal, omdat dit het oorspronkelijke type ernstig aantastte. Hoewel de kort en ruwharige variŽteiten lange tijd dreigden te verdwijnen, was er vanaf ongeveer 1920 toch een
stijgende lijn waar te nemen, die helaas onder invloed van de tweede wereldoorlog een flinke terugslag had. De langhaar Hollander heeft het nog zwaarder gehad dan zijn kort en ruwharige broertjes.
Het is aan dr.W.van den Akker uit Zeist te danken geweest dat de langhaar Hollander niet verloren ging.
In 't kort
De Hollandse Herder is een alerte, beweeglijke hond die zeer gericht is op 'zijn' mensen. Hij is gehoorzaam, maar legt daarbij een grote mate van zelfstandigheid aan de dag.
Dit kan door sommigen voor eigenwijs doorgaan De Hollandse Herder mag niet snel ergens van onder de indruk zijn. De herder moest immers altijd van hem op aan kunnen
en dat kan niet met een hond die snel uit zijn evenwicht te brengen is. Waar men met de aanschaf van een Hollander rekening mee moet houden , is dat het voor hem erg belangrijk is dat de training
afwisselend gehouden wordt. De Hollandse Herder heeft een sterk ontwikkelde territoriumdrift en zal de eigendommen van zijn baas met verve verdedigen. Hij wil graag werken voor zijn baas.
Als men niets met hem doet, zal hij verkommeren. Men kan hem vervangende taken geven in de vorm van gehoorzaamheidstraining, behendigheid, flyball, UV (uithoudingsvermogen), reddingshond,
IPO of KNPV -africhting.
Karakter
Zijn karakter maakt de Hollandse Herdershond geschikt voor schepershond, politiehond of trouwe metgezel van de baas. De rasstandaard noemt als karaktereigenschappen: aanhankelijk, gehoorzaam,
volgzaam, waakzaam, paraat, zeer trouw en betrouwbaar, weinig eisend, met een groot uithoudingsvermogen (hij blijft vitaal tot op hoge leeftijd), steeds oplettend, actief en begaafd met de ware
herdershondenaard. Ook komen we in de algemene beschrijving de term "met intelligente uitdrukking en levendig temperament" tegen. En deze intelligentie mag niet onderschat worden.
Wolven leven in roedels met een roedelleider. De overige dieren in de groep hebben ieder hun eigen plaats, de zogenaamde rangorde. De Hollander heeft ook nog een sterk gevoel voor leiding en
rangorde zeer begrijpelijk dat een hondenras van een dergelijke oorsprong over het algemeen een hoge bijtdrempel heeft verboden echt důůr te bijten! Het is daarom.
Het karakter van de drie variŽteiten is in principe gelijk, hoewel er wel nuanceverschillen te constateren zijn. De langhaar wordt over het algemeen als wat gevoeliger ervaren dan de twee andere variŽteiten
en de ruwhaar als de meest robuuste. Maar dit zijn nuanceverschillen die niet in ieder individuele hond terug te vinden zijn.De Hollandse Herder is een aanhankelijke, trouwe kameraad die veel
uithoudingsvermogen heeft en weinig veeleisend is. In tegenstelling tot de Duitse en Belgische herdershond, moet men bij de Hollander echter geen 'slaafse' gehoorzaamheid verwachten.

De Hollander werkt zeer zelfstandig en dit komt vaak ook tot uitdrukking in de manier waarop  hij gehoorzaam is. Oefeningen 'voor de oefening' ziet hij als niet zinvol, en dat zal hij laten blijken door

de gevraagde opdrachten traag en zonder blijdschap uit te voeren. Dit ziet men vaak bij gehoorzaamheidstrainingen, waar bepaalde oefeningen maar blijven terugkomen. Als de Hollander eenmaal een
oefening beheerst, verveelt deze hem al snel; men moet de training daarom erg afwisselend maken om hem 'bij de les' te houden. de Hollander heeft al snel door wat functionele commando's zijn en wat niet.
Zo zal hij op een gegeven moment zelf anticiperen op commando's, als hij eenmaal de link heeft gelegd tussen een bepaalde situatie en het bijbehorende commando. Zo ken ik een Hollander die altijd naast
 zijn baas moest komen lopen als er een auto aankwam. Deze hond had al snel de link gelegd en legde zichzelf dit commando op als hij een auto hoorde naderen. De baas, die de auto op dat moment nog
helemaal niet gesignaleerd had , vroeg zich af waarom die hond ineens zo braaf kwam volgen! dit werkt overigens ook naar de andere kant. Wanneer een Hollander een commando krijgt waarvan hij de
functie begrijpt, kan hij dit commando vaak zelf opheffen als hij vind dat de noodzaak ervan verdwenen is.

Diezelfde Hollander uit het voorbeeld van daarnet werd ook altijd bij zijn baas geroepen als  er andere honden naderden. Hij verliet dan uit zich zelf zijn baas weer op het moment dat de honden

gepasseerd waren (ik heb toch gedaan wat je wou?). Met deze drang naar zelfstandigheid moet men wel om kunnen gaan als men een Hollander in huis wil halen.
De Hollander is, als vrijwel iedere herdershond, sterk territoriumgericht en hij zal huis en haard verdedigen. De Hollander is een zelfbewuste hond.Hoewel hij vreemden over het algemeen vrij tegemoet 
treedt, zal hij veranderen in een furie als iemand 'zijn' mensen te na komt. De Hollander is gevoelig voor harde woorden. Als men zijn stem verheft om de hond te berispen, heeft dit veel impact en meer dan
dat zal dan ook nooit nodig zijn om hem te leren wat hij wel en niet mag doen. Een harde hand is funest voor deze hond, en bovendien hoogst onnodig. Een consequente, liefdevolle opvoeding maakt van
de Hollander een hele fijne trouwe makker!
De Hollandse Herder

 
           
Home De Hollander Astra Resultaten Astra Indra Resultaten - indra Donna Resultaten-donna
VZH-IPO Breitensport G & G Reddingshonden Filmpjes Foto's Foto's-Kampioenschappen Huisgenootjes
Hondennamen Hondenziekte       Linken Linkenformulier